با يکديگر همخوان مي‌شوند. در طول زمان مشخص شد که مفهوم پياده‌سازي يک سيستم کاملاً يکپارچه واحد بسيار مشکل است. واقعيت اين است که يک سيستم يکپارچه، به معني يک ساختار واحد و همگن نيست بلکه بدين معني است که اجزاء آن منطبق بر يک طرح کلي هستند. اکنون سيستم اطلاعات مديريت به منزله فدراسيوني از زيرسيستم‌ها در نظر گرفته مي‌شوند که در صورت نياز طراحي و اجرا مي‌شوند اما منطبق بر طرح کلي، استانداردها و رويه‌هاي سيستم اطلاعات مديريت هستند. بنابراين به جاي يک سيستم اطلاعات مديريت واحد و کلي، سازمان مي‌تواند تعداد زيادي سيستم اطلاعات مرتبط داشته باشد که نيازهاي مديريتي را در سطوح مختلف به شکل‌هاي مختلف تأمين مي‌کنند. تجربه نشان مي‌دهد که يک سيستم کاملاً يکپارچه غير ممکن است. عوامل زيادي وجود دارند که بايد همزمان و توأم در نظر گرفته شوند و نگهداري چنين سيستمي مشکل است. به همين دليل، سيستم‌هاي اطلاعات مديريت بيشتر به صورت بخش بخش طراحي مي‌شوند و يکپارچه‌سازي تنها در مواردي که ضروري باشد اعمال مي‌شود. به طور خلاصه سيستم‌هاي اطلاعات مديريت مبنايي براي يکپارچه‌سازي پردازش‌هاي اطلاعات سازماني ارائه مي‌دهند. داده‌ها مي‌بايست به گونه‌اي مديريت شوند که قابل دسترسي براي پردازش بوده و کيفيت مناسب داشته باشند. مديريت لازم بايد از هر دو جنبه سخت‌افزار و سازمان صورت پذيرد. نرم‌افزار ايجاد و مديريت يک پايگاه اطلاعات، يک سيستم مديريت پايگاه اطلاعات است. هنگامي که يک سيستم مديريت پايگاه اطلاعات وجود داشته باشد همه از داده‌هايي استفاده مي‌کنند که تنها در يک محل ذخيره شده‌اند و يک عمل روزآمدسازي تمام موارد استفاده را روزآمد مي‌کند. يکپارچه‌سازي چنين سيستمي نيازمند يک قدرت مرکزي براي پايگاه اطلاعات است. داده‌ها مي‌توانند در يک کامپيوتر مرکزي ذخيره شوند يا بين چندين کامپيوتر پراکنده شوند(اوسلند، 2007).
بنابراين رابطه فناوري اطلاعات به صورت کلي با انزواي اجتماعي، بارها مورد توجه قرار گرفته است و از بين فناوري اطلاعات، اينترنت بيشتر مورد بررسي قرار گرفته است. چرا که اينترنت مدت زمان زندگي افراد را تحت تأثير خود قرار مي دهد و افراد را از زندگي اجتماعي دور کرده و به سمت انزواي اجتماعي مي برد(پروکتر، 2008، 25).
2-2-1-21-سيستم هاي پشتيباني تصميم گيري
سيستمهاي پشتيبان تصميم نوع خاصي از سيستمهاي اطلاعاتي هستند که اطلاعات به‌دست‌آمده از منابع مختلف را با يکديگر ترکيب، بين آنها ارتباط برقرار کرده و از اين طريق به اتخاذ تصميم مناسب به‌خصوص در مورد مسائل پيچيده، کمک مي‌کنند. اين سيستمها داراي قابليتهاي تحليلي پيشرفته‌اي هستند که به کاربران اجازه مي‌دهند تا از مدلهاي تصميم‌گيري مختلفي براي تحليل اطلاعات استفاده کنند. همچنين، اين سيستمها مي‌توانند اطلاعات را از سيستمهاي پردازش اطلاعات گرفته و در قالب مجموعه‌اي از گزارشها به کاربر بدهند. امروزه استفاده از سيستمهاي پشتيبان تصميم در حرفه حسابرسي به‌طور گسترده‌اي رواج پيدا کرده است؛ به‌گونه‌اي که سبب بهبود کيفيت حسابرسي، تسريع در فرايند تصميم‌گيري، کاهش تلاش مورد نياز براي عملکرد موثر و تعليم افراد مبتدي براي قضاوت به شکل حرفه‌اي و ماهرانه شده‌اند(رولينسون، 2012).
موسسه‌هاي حسابرسي به‌طور معمول سيستمهاي پشتيبان تصميم را براي تعيين ريسک، راهبردهاي حسابرسي، برنامه‌ريزي حسابرسي، ارزيابي کنترلها، ارزيابي علامتهاي خطر، تعيين آزمونهاي کنترلي و ذاتي و ارزيابي نتايج اين آزمونها به‌کار مي‌برند. حسابرسان نيز از اين سيستمها براي وظايف متعدد خود مانند تعيين اندازه نمونه، اجراي رويه‌هاي تحليلي، ارزيابي داده‌ها براي شواهد تقلب مالي و آموزش استفاده مي‌کنند. سيستمهاي پشتيبان تصميم از ديدگاه نظري، مزايايي را براي حسابرسان به همراه دارد؛ زيرا دقيقتر، بدون سويه‌تر و عيني‌تر بوده و در يکي کردن حجم بسيار زيادي از اطلاعات براي رسيدن به يک قضاوت خلاصه، نسبت به انسانها موثرترند. پس موسسه‌هاي حسابرسي مي‌توانند از اين سيستمها براي کنترل، تسهيل و حمايت از کار حسابرسي استفاده ‌کنند؛ اگر چه تحقيقهاي پيشين نشان داده‌اند که حسابرسان حرفه‌اي و باتجربه بيشتر اوقات ترجيح مي‌دهند تا از اطلاعات و پيشنهادهاي سيستمهاي پشتيبان تصميم استفاده نکنند؛ فرصتهاي سيستمهاي پشتيبان تصميم آينده براي حسابرسان با توجه به پيشرفت فناوري، توسعه نظريه‌هايي از دانش کامپيوتر و روانشناسي و تغيير رويه‌هاي حسابرسي در نظر گرفته شده است و اينکه چگونه فناوريهاي سيستمهاي پشتيباني از تصميم جديد ممکن است بر رويه‌هاي حسابرسي آينده اثر بگذارد(راس55، 2009).
پيش‌بيني‌هاي زيادي در رابطه با آينده حرفه حسابرسي وجود دارد. جهاني شدن و توسعه ابزار مالي پيچيده، ريسکهاي اقتصادي پيچيده و همينطور موضوعهاي ارزشيابي، شرايطي را به‌وجود آورده که ممکن است توانايي حسابرسان براي ارزيابي اين حوزه‌ها با استفاده از مهارت و فناوريهاي جاري، کافي نباشد. از سويي، هيئت نظارت بر حسابداري شرکتهاي سهامي2 نيز دو هدف را براي حسابرسان در نظر گرفته است؛ آنها در مقابل جلوگيري و کشف تقلبهاي مالي مسئوليت دارند، در حالي که تغيير شرايط اقتصادي، افزايش تحريف در ابزار مالي، توسعه بازارهاي جهاني و تغيير رويه‌هاي حسابرسي، فشار بسيار زيادي را بر حسابرسان براي ارزيابي مستمر ريسکهاي موجود در سطح واحد تجاري از جنبه‌هاي بيشمار به‌وجود آورده است. افزايش تقاضا براي بررسي بيشتر فعل و انفعالهاي ريسک، مستلزم ارزيابي حجم بيشتري از داده‌ها از منابع بسيار زياد در آينده است. بدين ترتيب، استفاده از سيستمهاي پشتيبان تصميم بيشتر مورد انتظار است(کوهن56، 2010).
سيستمهاي پشتيبان تصميم يکپارچه، اطلاعات داخلي حاصل از زيرسيستمهاي نرم‌افزاري چندگانه، داده‌هاي داخلي استخراج‌شده و داده‌هاي خارجي استخراج‌شده حاصل از ساير پايگاههاي داده مورد نظارت مستمر را جمع‌آوري و آنها را در شکلي بامعني، به‌منظور ارزيابي ريسک حسابرسي، يکپارچه مي‌کند. در حالي که حسابرسان ممکن است بتوانند شرايط به نسبت ساده را خودشان ارزيابي و مورد سنجش قرار دهند، اما زمانيکه تعداد پايگاههاي داده زياد شده و حجم اطلاعات جمع‌آوري‌شده گسترش پيدا کند، براي اداره آنها ذهن مشکل خواهد داشت. پس سيستمهاي پشتيبان تصميم يکپارچه ممکن است در عمل در حسابرسي مستمر پيشرو باشد.هرچه نظارت مداوم، ماهرانه و در سطح بالا انجام شود، ماهيت حسابرسي مي‌تواند به هدفش براي ارائه اطلاعات بموقع، زودتر نايل شود. تحقيقها نشان داده‌اند که سرمايه‌گذاران، حسابداران داخلي و حسابرسان مستقل، همگي اعتقاد دارند که گزارشگري مستمر به‌همراه اطمينان‌بخشي، احتمال دارد کيفيت سود را افزايش، نوسانهاي قيمت سهام را کمتر و استفاده مديريت از تعهدهاي اختياري براي مديريت سود را کاهش دهد. البته اطمينان‌بخشي در هر سطحي، ريسک دعواي قضايي به همراه دارد. بنابراين، سازمانها و حسابرسان بايد به‌صورت سنجيده و محتاطانه در اين حوزه وارد شوند. در اين زمينه تحقيقها براي تعيين اينکه آيا سرمايه‌گذاران ارزشي براي اين اطمينان‌بخشي قائل هستند يا نه، لازم و ضروري است. بيان اين نکته نيز ضروري است که شکل رسمي اطمينان ‌بخشي براي بعضي اطلاعات مانند شرکتهايي که اطلاعات اتکاناپذير خود را گزارش مي‌کنند، ضروري نيست؛ در اين صورت بازار با کاهش قيمت سهام و ساير سازوکارهاي بازار، اين شرکتها را تنبيه مي‌کند. اگر سرمايه‌گذاران بتوانند قابليت اتکاي خروجيهاي سيستمهاي پشتيبان تصميم را بدون اطمينان‌بخشي طرف سوم تشخيص دهند، در اين صورت ممکن است به‌عنوان علامتي از تکامل اطمينان‌بخشي باشد(سنج، 2014).
2-2-1-22-سيستم هاي خودکار کردن فعاليت هاي اداري و مديريت استراتژيک
قابليتهاي سيستم هاي خودکار کردن فعاليت هاي اداري عبارتند از:
* ارائه ديدگاه جامع از سازمان: يکي از نقشهاي کليدي مديران ارشد داشتن ديدگاه جامع از سازمان است.
* پشتيباني از برنامه ريزي استراتژيک : منظور از برنامه ريزي استراتژيک تعيين اهداف بلند مدت سازمان است که از طريق تجزيه و تحليل نقاط قوت و ضعف سازمان , پيش بيني روندها در آينده , برنامه ريزي خطوط جديد توليد, تهيه تجهيزات جديد و اتخاذ تصميمات خاص در شرايط حاد اقتصادي ميسر مي شود.
* پشتيباني از سازمان دهي و تامين نيروي انساني در بلند مدت. مديران ارشد بايد به ساختار سازماني نيز توجه داشته باشند.
* پشتيباني از کنترل استراتژيک : بخش ديگري از تصميمات مديران ارشد به کنترل استراتژيک معطوف مي شود که نظارت و مديريت عمليات کلي سازمان است. يک سيستم کارآمد مي تواند به مديران ارشد کمک کند تا ضمن کنترل بر ابعاد مختلف سازمان از منابع مو جود به بهترين نحو استفاده کنند.
* حمايت از مديريت در شرايط بحراني : حتي با برنامه ريزي دقيق استراتژيک هم ممکن است بحران بروز نمايد. حوادث غير مترقبه مانند سيل و بروز اختلال در سيستم ها مي تواند بخش هاي عمده سازمان را با بحران مواجه سازد. مديريت اين بحرانها نيز از وضايف مديريت ارشد مي باشد. در بسياري از موارد طرحهاي اضطراري استراتژيک را مي توان با کمک ess جايگزين نمود تا سازمان بتواند بر بحران ها فائق آيد(وچيو، 2009).
2-2-1-23-کاربرد سيستم هاي فرآيند کار فعاليت هاي اداري
امروزه سيستم هاي اداري، سيستم هاي جهاني هستند که وظيفه اصلي آنها ايجاد ارتباط و بهبود ارتباطات است. ارتباطات از لحاظ اطلاعات تجاري از اهميت بسزايي برخوردار است و رمز بقاي سازمانها و تداوم فعاليتهاي آنها مجهز شدن اين سازمانها به ابزارهاي رقابتي عصر اطلاعات ارتباطات؛ يعني سيستم هاي اطلاعاتي و فناوري اطلاعات است. از دهه 1960 که جنبه هاي بيشتري از کاربرد و فعاليتهاي اداري و بازرگاني روبه گسترش گذاشت، وجود يک سيستم يکپارچه اداري مناسب که حجم عظيم اطلاعات، مکاتبات را دربرگيرد به وضوح احساس شد(وکون،2008).
با گسترش ارتباطات و پيدايش شکلهاي مختلف جريانات ارتباطي، شبکه هاي ارتباطي در همه امور زندگي افراد سايه افکنده است و تجارت هم که در تمام نقاط جهان به شيوه هاي مختلف ديده مي شود از اين قضيه دور نيست. با پيشرفته و پيچيده تر شدن ارتباطات تجاري، سازمانها براي از دست ندادن يکي از منابع ورودي به اجبار به ايجاد سيستم هايي در درون خود زدند تا بتوانند از اطلاعات موجود در اطراف خود استفاده بهينه کنند و با پردازش مناسب اين اطلاعات را به مشتريان و درجهت جلب رضايت آنان، عرضه کنند.محيط پررقابت کسب و کار و دگرگوني هاي اين محيط در دهه 1990 (جهاني شدن اقتصاد و تبديل اقتصادها و جوامع صنعتي به اقتصاد خدماتي برپايه دانش و اطلاعات) توجه به سيستم هاي اطلاعاتي را دوچندان کرد. به همين جهت، سيستم هاي اتوماسيون اداري که نوعي از انواع سيستم هاي اطلاعاتي است روز به روز اهميت بيشتـــري مي يابد، چنانکه امروز سازمانهايي مي توانند در بيشتر مواقع خود را در بالاترين ميزان آمادگي براي مقابله با تغييرات محيطي و داخلي ببينند که از درجه بالايي از اتوماسيون سود برده باشند(وايلي، 2006).
اطلاعات يکي از منابع با ارزش واصلي مديران يک سازمان است. همان شکل که منابع انساني، مواداوليه و منابع مالي در روند توليد داراي نقش و ارزش خاصي هستند ليکن در عصر اطلاعات و ارتباطات، اطلاعات داراي ارزش ويژه اي هستند. ازطرفي اطلاعات کليد جامعه مردمي است و انتشار و استفاده از آن يک شاخص اجتماعي به شمار مي رود. رشد اين شاخص به معناي ارتقاي ملي خواهدبود. اطلاعات به طور محسوسي بر بينش و رفتار ما اثر مي گذارد. فناوري و ابزارهاي الکترونيک و رايانه اي نيز در دهه گذشته پديده انفجار اطلاعات را

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید